جاثیه

«لغت نامه دهخدا»

[یَ] (اِخ) نام سورتی از سور قرآن. (منتهی الارب). چهل و پنجمین سوره قرآن و آن مکیه و سی و شش آیه است، پس از دخان و پیش از احقاف. آن را سورهء شریعه نیز نامند، بدین جهت که آیهء ثم جعلناک علی شریعه من الامر... در این سوره است. و آن مکیه است. قتاده گوید بجز آیهء قل للذین آمنوا یغفروا الخ که در مدینه نازل شده است. و تعداد آیات آن به مذهب کوفیان که «حم» را یک آیه محسوب میدارند 37 آیت است و به مذهب دیگران 36 آیت است. ابن ابی کعب از رسول اکرم (ص) در فضیلت آن روایت کند: هرکس سورهء جاثیه را بخواند خداوند در روز شمار عورتش را بپوشاند و ناراحتی وی را آرامش بخشد. ابوبصیر از ابوعبدالله (ع) روایت کند که هرکس سورهء جاثیه را بخواند پاداش وی آن است که هرگز آتش دوزخ را نبیند و زفیر و شهیق آن را نشنود و پیوسته با محمد(ص) باشد. (مجمع البیان ج2).