جاجرمی

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِخ) طالب. از کدخدازادگان آن دیار [جاجرم] و مردی معاصر و ندیم و از شاگردان شیخ آذری بود. در اوایل حال به شیراز رفت و در آنجا قبول تمام یافت. مثنوی مناظرهء گوی و چوگان را در شیراز بنام سلطان عبدالله بن ابراهیم بن شاهرخ گورکان بنظم درآورده از او صله و نوازش یافت و هم در آنجا در سنهء 804 ه . ق. بعالم باقی شتافته(1) و در مقبرهء خواجه حافظ شیرازی رحمه الله علیه مدفون است این یک شعر از اوست:
رفتی و بگریستم چندان که آب از سر گذشت
از پیت زانرو نمی آیم که پایم در گِلست.
(آتشکدهء آذر ص74 چاپ عکس طهران).
(1) - درمتن چاپ بمبئی 520 آمده است و درست نیست.