«لغت نامه دهخدا»
[خوَشْ / خُشْ کَ دَ](مص مرکب) جا خوش کردن در جائی؛ اقامت آنجا را پسندیدن. || بمزاح، در جائی که عادهً بسیار نباید ماندن دیر ایستادن.
