جادالمولی

«لغت نامه دهخدا»

[دُلْ مَ لا] (اِخ) لقب شیخ محمد بن معدان مشهور به جادالمولی شافعی الحاجری الاسنوی. وی مجاور الازهر بود و در درس مشایخ و اساتید حاضر میشد و ملازم شیخ عبدالله شرقاوی و از متخرجین درس اوست و او مواظبت بر مجالس ذکر داشت و طریقهء خلوتیه را از او آموخت و تاج از وی گرفت و در خطبه های جمعه و اعیاد در جامع الازهر حاضر میشد. وی در حدود چهل سالگی بسال 1229 ه .ق . درگذشت. از تألیفات اوست: الکواکب الزهریه فی الخطب الازهریه که معروف به دیوان یا خطبه های جادالمولی است و بسال 1285ه .ق . چاپ سنگی شده و در سال 1305 ه .ق . در مطبعهء عبدالرزاق بچاپ سربی بطبع رسیده است. (معجم المطبوعات ستون 669 - 670).