جار

«لغت نامه دهخدا»

[جارر] (ع ص) جرّدهنده. کشاننده. امتدادیافته.
- حروف جارّ.؛ رجوع به جارَّه شود.
|| حارّ جارّ؛ از اتباع است. (منتهی الارب). و عن ابی عبیده: «اکثر کلامهم حارّ یارّ، یار بالیاء». (اقرب الموارد).