جارحه

«لغت نامه دهخدا»

[رِ حَ] (ع ص، اِ) تأنیث جارح. جراحت کننده. (آنندراج). || اسب ماده. قولهم هذه الناقه و الاتان من جوارح المال؛ یعنی جوان و بچه ده است. || اندامهای مردم که بدان کار کنند. (منتهی الارب). دست. (نصاب الصبیان). اندام. (السامی) (دهار) (مهذب الاسماء) : دستی که عمدهء تن است و عزیزترین جارحه است از جوارح چون مارگزیده و باقی تن به عَدوای علت آن تلف خواهد شد، معالجت آن جز قطع و ابانت نیست. (ترجمهء تاریخ یمینی ص162). || سگ. (ترجمان عادل مشهور به جرجانی). || مرغ شکاری. (منتهی الارب) (ترجمان عادل مشهور به جرجانی) (مهذب الاسماء) (مقدمه الادب). || جانور شکاری از مرغ و دد. ج، جوارح. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء). شکره که پرنده ای است.