«لغت نامه دهخدا»
[کَ / کِ] (نف مرکب)جارکشنده. کسی که جار میزند. جارزننده. آنکه ندا دردهد. کسی که به آواز بلند مردم را به امری دعوت کند. رجوع به جار شود.
