جاروب کش

«لغت نامه دهخدا»

[کَ / کِ] (نف مرکب)کناس و فراش. (آنندراج). آنکه جاروب کند. جاروب کننده. کسی که عمل وی جاروب کشیدن است. جاروکش :
پیوسته دلم صاف ز گرد خط یار است
جاروب کش خانهء آئینه غبار است.
ملاطاهر غنی (از آنندراج).