«لغت نامه دهخدا»
(اِخ) لقب بشربن عمروبن حنش عبدی بود. وی از اشراف زمان جاهلی و بزرگ طائفهء عبدالقیس (طایفه ای از بنی اسد) بشمار میرفت. او اسلام را درک کرد. حکم بن ابوالعاص او را به جنگ (روز سهرک) فرستاد و در عقبه الطین (موضعی است در فارس) بسال 20 ه .ق . (641 م.) شهید شد. (الاعلام زرکلی ج1 ص147). ابن اثیر گوید: جارودبن معلاء در موضعی بنام طاوس در فارس بسال 17 ه .ق . بدست لشکریان فارس کشته شد. و صاحب عقد الفرید این پند را به وی نسبت داده است: سوءخلق عمل را تباه سازد چنانکه سرکه عسل را. (عقدالفرید ج2 ص148). و صاحب امتاع الاسماع آرد: جارودبن عمروبن حنش بن یعلی در زمرهء وفد عبدالقیس بود. وی نخست از دین نصرانی پیروی میکرد سپس خود و کسانی که همراه او بودند اسلام آوردند. (امتاع الاسماع ص506). و رجوع به تاریخ الخلفاء سیوطی ص100 و تاریخ گزیده ج1 ص220 و عیون الاخبار ج3 ص214 و قاموس الاعلام ترکی شود.