جاسی

«لغت نامه دهخدا»

(ع ص) نعت فاعلی از جَسْوْ سخت. || درشت. (منتهی الارب). || طحال جاسی، سپرز صلب(1): و اذا ضمد بورقه الورم السوداوی الجاسی سکنه ولیّنه. (مفردات ابن البیطار). فاما الیمانی فانه شبیه فی عظمه بالعفصه اسود حفیف یحمل فی داخله حجراً جاسیاً. (مفردات ابن بیطار ص52).
(1) - La rate induree.