«لغت نامه دهخدا»
[جاف ف] (ع ص) خشک. (اقرب الموارد): ثوب جاف؛ جامهء خشک. || خشک کرده. خشکانیده. (منتهی الارب) : و کان ذلک الدواء زبل صبی جافا معجوناً بعسل. (ابن البیطار).
