جالس

«لغت نامه دهخدا»

[لِ] (ع ص) از جلوس، ضد قائم و آن اعم از قاعد است. (اقرب الموارد). نشسته. (ناظم الاطباء). || نشیننده. نشاننده(1). (آنندراج) (غیاث اللغات). || به «نجد» رونده. (از اقرب الموارد) :
قل للفرزدق والسفاهه کاسمها
ان کنت تارک ما امرتک فاجلس.
ای انت نجداً. (اقرب الموارد). ج، جلوس و جُلاّس. (اقرب الموارد). || هم جالس. همنشین : تنهایی به ز هم جالس بد. (قابوسنامه).
(1) - در غیاث و آنندراج چنین است ولی نشاننده از نشاندن متعدیست نه از نشستن لازم و جالس عربی نیز لازمست.