جالفه

«لغت نامه دهخدا»

[لِ فَ] (ع ص) تأنیث جالف. سرشکستگی که پوست و گوشت سر رفته باشد. (از منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). آن جراحت که گوشت و پوست ببرد. (مهذب الاسماء). || سال تنگی و قحط و موت ستور. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مرگامرگی ستور. آن سال که مال هلاک کند. (مهذب الاسماء). سنه جالفه؛ تذهب بالاموال. (اقرب الموارد). || طعنه جالفه؛ آنکه به اندرون نگذرد. (منتهی الارب).