جاله

«لغت نامه دهخدا»

[لَ] (اِ) چیزی باشد که از چوب و علف برهم بندند و چند مشک پرباد بر آن نصب کنند و برآن نشسته از آبهای عمیق بگذرند. (برهان). کلک در دزفولی(1). (حاشیهء برهان قاطع چ معین). چند پوست گاو پرباد که بر آن چوب و علف برهم بندند و برآن نشسته از آبهای ژرف بگذرند. و بعضی گفته اند چوبی چند که بر یکدیگر بندند و مشکی چند پرباد کرده بر زیر آن تعبیه کنند. (فرهنگ رشیدی) :
جز جالهء فضل ای برادر
از بهر جهالتت گذر نیست.
دبولی (از آنندراج).
|| ژاله. (انجمن آرای ناصری) (فرهنگ رشیدی).
(1) - Kalak.