«لغت نامه دهخدا»
[یَ] (ع ص) تأنیث جالی. (اقرب الموارد). مسهل: و فیه [ فی الفاناخ ] قوه جالیه غساله. || از خانمان رفتگان. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). کسانی که جلاء وطن کرده باشند. مردمی که از اوطان خویش جلا اختیار کرده باشند. مهاجران. || (اِ) اهل ذمه. (اقرب الموارد). ذمیان بدانجهت که عمر ایشان را از جزیرهء عرب که سکونت داشتند بدر کرده. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || جزیه ای که از ذمیان گرفته شود: یقال «استعمل فلان علی الجالیه»؛ ای اُقیم علی جبایه الجزیه. || جزیه بطور مطلق. (اقرب الموارد). گزیت. خراج. ج، جوال.