جام پیما

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ] (نف مرکب) کنایه از شرابخوار. (آنندراج). قدح نوش. آنکه جام به سرکشد :
جز این جام پیمای صهباسرود
نسازد کسی شیشه از چنگ و رود.
ملاطغرا (از آنندراج).