جام چشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[چَ دَ] (مص مرکب) می نوشیدن. از پیاله می خوردن. از جام می نوشیدن :
بجامی که ساقی خود اول چشید
به نقلی که شکّر دهانی گزید.
ظهوری ترشیزی (از ارمغان آصفی).