جامدان

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (اِ مرکب) مرکب از جامه (رخت) و دان. یعنی جای جامه. خانه ای را گویند که رخوت پوشیدنی و غیرپوشیدنی از دوخته و نادوخته در آن بگذارند. (جهانگیری). جعبه ای است که جامه در آن نهند و به اعتبار مظروف بدین نام خوانده شده است. (شعوری) : روزی دوکس بیامدند و جامدانی بدو سپردند، بعد از آن یکی از آن دو بیامد و جامدان خواست... خویش بدو داد. (تذکره الاولیاء عطار).
حکایت من و این کار نامها اکنون
همان کلید در جامدان آن مرد است.
کمال اسماعیل.
گر برنهم بهم قصب و اطلس ترا
تنگ آید از فراخی آن جامدان شکر.
کمال اسماعیل.
چَمَدان، دزی جمدان معرب را از فارسی جامدان (جامه دان) مأخوذ میداند. (دزی ج1 ص212). کریستنسن کلمهء آسی چمدان(1) را از روسی عاریت میداند. صندوق چرمین که جامه و اشیاء دیگر در آن نهند. (حاشیهء برهان چ معین). چرمدان، خرمدان.
(1) - Cemodan.