«لغت نامه دهخدا»
[مِ عُلْ اَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) آنچه یا آنکه در آن رعایت جانبها شده باشد، چنانکه در هیچ قسمتی اهمال نشده باشد. در بردارندهء همهء جوانب. || (در فضل) جامع بودن؛ کمال فضل را داشتن. || (در جسم) کامل بودن آن.