جامه دریدن

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ دَ دَ] (مص مرکب)پیراهن پاره کردن. لباس پاره کردن :
چه بود این چرخ گردان را که دیگر گشت سامانش
ببستان جامهء زربفت بدریدند خوبانش.
ناصرخسرو.
خدا کشتی آنجا که خواهد برد
اگر ناخدا جامه بر تن درد.
سعدی (از ارمغان آصفی).
او رفت و جانم میرود تن جامه بر خود میدرد
سلطان چو خوابش میبرد از پاسبانانش چه غم.
سعدی.
گه نعره زدی بلبل گه جامه دریدی گل
تا یاد تو افتادم از یاد برفت آنها.
سعدی.
مجنون ترا جامه دریدن نگذارند
یک نالهء دلخواه کشیدن نگذارند.
شفائی اصفهانی (از ارمغان آصفی).