جامهء شب

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ یِ شَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) بستر. رختخواب. فراش :
چون سرم از مستی وز خواب گران گشت
درکشم او را بجامهء شب یکبار.فرخی.