جان

«لغت نامه دهخدا»

[جان ن] (ع ص) پوشاننده. تاریک کننده. || ساتر. || (اِ) جِ جِنّ. (اقرب الموارد). اسم جمع جن چنانکه جامل و باقر: لم یطمثهن انس قبلهم و لاجان. (قرآن 55/56). (از تاج العروس). مقابل انس. || پریان. (از منتهی الارب) :
قرآن را یکی خازنی هست کایزد
حوالت بدو کرد مر انس و جان را.
ناصرخسرو.
جان و انسان بندهء فرمانبرش بادا مدام
تا بتازی هست انسان آدمی و جان پری.
سوزنی.
بر لوح فرشته نامش ایام
جز بانوی انس و جان ندیده ست.خاقانی.
صورت نکنم که صورت داد
در گوهر انس و جان نبینم.خاقانی.
محیی الدین که سلیمان صفت است و خدمش
دیو و انس و ملک و جان بخراسان یابم.
خاقانی.
بخدائی که باعث جان است
منشی نسل انسی و جان است.
امام مجدالدین خلیل.
|| پدر پریان، چنانکه آدم ابوالبشر است. ابوالجن والجمع جنان مثل حائط و حیطان. (از تاج العروس). پدر پریان. (ربنجنی). || مجازاً به نوعی از جن اطلاق شود. (آنندراج). || مار سفیدی که دیدگان سرمه کشیده دارد و کم آزار است و در شکاف دیوار و خانه ها جای گیرد. (از تاج العروس) (اقرب الموارد) (منتهی الارب). ج، جوان. (تاج العروس). مار خرد. (ترجمان علامهء جرجانی). || فرشتگان. (از منتهی الارب). نوعی فرشته که از آتش آفریده شده : و این گروه فرشتگان که از آتش آفریده شده اند این گروه را جان گویند. (قصص الانبیاء).