جان آهنین

«لغت نامه دهخدا»

[نِ هَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از بی رحم و سخت جان و دلاور باشد و آنرا آهن جان و آهنی جگر نیز خوانند. (آنندراج) :
سرکشان گر پیش او آرند جان آهنین
زآتش سیماب گون تیغش رخ زرین برند.
مختاری (از آنندراج).