جان افشان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (نف مرکب) جان فداکننده. آنکه جان را در راه کسی یا چیزی بدهد :
جان بیگانه ستاند ملک الموت بزجر
زجر حاجت نبود عاشق جان افشان را.
سعدی.
|| افشانندهء جان. ریزندهء جان. جان بخش :
ای تماشاگاه جانها طرف لاله ستان تو
مطلع خورشید زیر زلف جان افشان تو.
خاقانی.