«لغت نامه دهخدا»
[بِ غَ غَ رَ / رِ دَ](مص مرکب) جان بدهان رسیدن. جان به لب رسیدن. کنایه از بی تاب شدن : ز بس چون و چرا کاندر دلم خاست رسید از خیرگی جانم بغرغر.ناصرخسرو. چو مدحت بر آل پیمبر رسانم رسد ناصبی را از آن جان بغرغر. ناصرخسرو.