جان جان

«لغت نامه دهخدا»

[نِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)کنایه از روح اعظم است. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || جان جانها. (آنندراج) :
علم جان جان تست ای هوشیار
گر بجویی جان جان را درخور است.
ناصرخسرو.
مکان علم فرقانست و جان جان تو علمست
ازین جان دوم یکدم بجان اولت بردم.
ناصرخسرو.
مبین در دل که او سلطان جانست
قدم در عشق نه کو جان جانست.نظامی.
|| ذات حق تعالی. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء) :
من ز جان جان شکایت میکنم
من نیم شاکی، حکایت میکنم.مولوی.
|| هر طعامی که به ته دیگ چسبیده باشد. (ناظم الاطباء) (برهان) (آنندراج). || نوعی از نان که چندتو باشد. || آتش تیز زیرا که خلقت جان یعنی پدر جن از آتش بوده است. (آنندراج). || (اِخ) کنایه از حضرت رسول (ص) باشد :
قوت جانست این ای راست خوان
تا چه باشد قوت آن جان جان
زور جان کوه کن شق الحجر
زور جان جان در آن شق القمر.مولوی.
عذرخواه عقل کل و جان تویی
جان جان و تابش مرجان تویی.مولوی.