جان جهان

«لغت نامه دهخدا»

[نِ جَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) خطابی است بمعشوقه :
بس بناگوش چو سیما که سیه شد چو شبه
آنِ تو نیز شود صبر کن ای جان جهان.
فرخی.
بگشای بشادی و فرّخی
ای جان جهان آستین خی
کامروز بشادی فرارسید
تاج شعرا خواجه فرّخی.فرخی.
|| روان عالم. روح جهان. آنکه قوام جهان بدو بسته است :
مظهر لطف ازل روشنی چشم امل
جامع علم و عمل جان جهان شاه شجاع.
حافظ.
خان بن خان و شهنشاه شهنشاه نژاد
آنکه می زیبد اگر جان جهانش خوانی.
حافظ.