جان خون گشتن

«لغت نامه دهخدا»

[گَ تَ] (مص مرکب) خون شدن دل. بی قرار شدن :
گفت پیغمبر چه خواهی ای ستون
گفت جانم از فراقت گشت خون.مولوی.