جان زنده کن

«لغت نامه دهخدا»

[زِ دَ / دِ کُ] (نف مرکب)زنده کنندهء جان. روانبخش. حیات دهنده :
این نامه بنام پادشاهی
جان زنده کنی خردپناهی.نظامی
جان زنده کنی که از فصیحی
شد معجز او دم مسیحی.نظامی.