جان سپاری

«لغت نامه دهخدا»

[سِ] (حامص مرکب) عمل جان سپار. جان دهی. جان دادن. فداکاری : با اسوباران اردشیر کوخشش و کارزار و جانسپاریهای سخت کردند. (کارنامهء اردشیر ص19 س 10).
ما از پی تو بجان سپاری
با خصم خودت چراست یاری.نظامی.
هر کس بمصاف در سواری
مجنون بحساب جان سپاری.نظامی.
بود بیماری شب جان سپاری
ز بیماری بتر بیمارداری.نظامی.