جان شکار

«لغت نامه دهخدا»

[شِ] (نف مرکب) شکارکنندهء جان. گیرندهء جان. جان شکر. (فرهنگ ضیاء) : زلفش کمند دلبند و غمزه اش ناوک جان شکار. (سندبادنامه ص 237).
نبود شگفت اگر ملک الموت خوانمش
از بسکه هست چون ملک الموت جان شکار.
قاآنی (از فرهنگ ضیاء).
|| (اِخ) عزرائیل. (فرهنگ ضیاء). و رجوع به جان شکر شود.