جانفشان کردن

«لغت نامه دهخدا»

[فَ / فِ کَ دَ] (مص مرکب) جانفشانی کردن. جان را فدا کردن. جان فشاندن. جان را براه کسی دادن :
کدام روز دگر جان بکار بازآید
که جانفشان نکنی روز وصل بر جانان.
سعدی.