جان کاستن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مص مرکب) جان را کاهش دادن. جان فرسودن. جان را رنج دادن :
از فغان و ناله کاهم جان غم فرسوده را
تا مگر بیدار سازم بخت خواب آلوده را.
شاپور تهرانی (از ارمغان آصفی).