جان کشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ / کِ دَ] (مص مرکب)مردن. (بهار عجم) (آنندراج). جان فدا کردن :
صدبار جان کشیدن از آن به که پیش خلق
یکبار کس نفس ز پی مدعا کشد.
میرزا طاهر وحید (از بهار عجم).
خوش آنکه نقل سازم لبهای می پرستش
جانی کشم بپایش جامی کشم ز دستش.
ظهوری ترشیزی (از ارمغان آصفی).