جان گویا

«لغت نامه دهخدا»

[نِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)عقل. (یادداشت مؤلف) :
هزاران بنده چون من جان گویا
بفکرت داده خشنودیش جویا.
(ویس و رامین).