جاودانی

«لغت نامه دهخدا»

[وِ] (ص نسبی) ابدی. سرمدی. همیشگی. خالد. مخلد. مؤبد. دائمی. جاوید :
چنین است رسم سرای سپنج
نمانی در او جاودانی مرنج.فردوسی.
خرد زندهء جاودانی شناس
خرد مایهء زندگانی شناس.فردوسی.
رئیس مؤبد علی محمد
کز ایزد بقا خواهمش جاودانی.منوچهری.
و هر کس از این درخت بخورد جاودانی در بهشت ماند. (قصص الانبیاء ص19).
ادبار من ار شود نهانی
اقبال تو باد جاودانی.نظامی.
مقیم جاودانی باد جانش
حریم زندگانی آستانش.نظامی.
مرا بمرگ عدو جای شادمانی نیست(1)
که زندگانی ما نیز جاودانی نیست.سعدی.
(1) - ن ل: اگر بمرد عدو جای شادمانی نیست.