«لغت نامه دهخدا»
[زَ] (اِ) رملی که در مرارهء گاو بهم میرسد. (ناظم الاطباء). یعنی گاویزن، چیزی است که میان زهرهء گاو باشد. هندش گاوروهن یا روهین گویند. (آنندراج). معرب گاورازن است و فزاری گوید او را بعربی خزره البقر گویند و به پارسی مهرهء زهرهء گاو خوانند و بهندی زوین و بسندی گاوردین گویند و آن چیزی است که در زردی به زردهء تخم مرغ ماند و او را در میان زهرهء گاو یابند چنانچه حجر انیس از بز کوهی، و چون گاو را بکشند زهرهء او را بشکافند و جاویز ازو بیرون کنند و بمقدار از یکدانگ ماند تا چهار درم و نیز در زهرهء گاو هندی یابند و چون از زهره بیرون آید محکم نباشد، چون در دهن نگاه دارند بیخود شوند. (ترجمهء صیدنه). و رجوع به الجماهر ص203 شود.