«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (مص مرکب) مهیا ساختن جای را. جای فراهم کردن. تمهید : و او را پسری بود ماچین نام، شایسته، پدر را گفت من خود نیز جای سازم تا زمین بر شما فراخ گردد، پس برفت و بزمین ماچین قرار گرفت و آن حدود آباد کرد. (مجمل التواریخ والقصص ص99).