جای شمار

«لغت نامه دهخدا»

[یِ شُ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) جای حساب. جائی که بکردار مردم رسند. آنجا که بکارها رسیدگی شود :
دگر شارسان در بر کوهسار
سرای درنگست و جای شمار.فردوسی.