جای نگاه داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[نِ تَ] (مص مرکب)از جای بنشدن. استقامت کردن. پای برجا بودن : طیطوی نر گفت شنیدم ولیکن مترس و جای نگهدار. (کلیله و دمنه).
از کوی بلا پای نگه دار ایدل
گر جان خواهی جای نگه دار ایدل.
(از سندبادنامه ص181).