«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع اِ) از «ج ب ی» یا «ج ب و» خاک گرداگرد چاه و محفر آن. (منتهی الارب). گرداگرد سر چاه. (مهذب الاسماء). خاک گرداگرد چاه را گویند. (برهان). || آب گردآورده برای شتران پیش از ورود آنها. || (ق) کلمهء ایجاب است بمعنی آری. اَجل. || (اِ) حوض. || جای ایستادنگاه آبکش از چاه. (منتهی الارب).