جبابره

«لغت نامه دهخدا»

[جَ بِ رَ] (ع ص، اِ) جِ جبار. (ناظم الاطباء). گردنکشان طاغیان. بدکاران. شجاع. دلاور : جوذر (گودرز) یکی از جبابرهء نامی بود او با چهارصد پلنگی که قلادهء زرین داشتند... بشکار میرفت. (تاریخ ایران باستان ص256). || صاحبان نبوغ و قدرت و اشخاص با هیکل و تن و توش. دیکتاتوران. کشورگشایان با جبروت و عظمت. (از مجلات الهلال، المقتطف، العرفان، این معانی استنباط میشود) : و بظاهر ان در حق کسر و شکست شیاطین جبابره و قهر و بست ملاعین فراعنه کرد آنچه کرد. (از ترجمهء محاسن اصفهان). جبابرهء وقت و قیاصرهء عصر. (حبیب السیر ص125).