«لغت نامه دهخدا»
[جَبْ با] (اِخ) ابن الحارث. صحابی است. (منتهی الارب). حضرت رسول (ص) او را عبدالجبار گفته است. (از منتهی الارب). پیامبر (ص) را خبر آوردند که گروهی از طائفهء بنی ثعلبه بن سعدبن ذبیان و از طائفهء بنی محارب بن خصفه بن قیس در ارتفاعات ذی امر گرد آمده اند تا به آنحضرت حمله برند بدینجهت روز پنجشنبه هیجدهم ربیع الاول یا در بیست و پنجم این ماه یا در محرم به اختلاف اقوال با جمعی در حدود چهارصد و پنجاه تن از مدینه خارج و بدانسوی رهسپار شد. در ناحیهء ذی القصه مردی بنام جبار از طائفهء بنی ثعلبه بدست سپاهیان رسول(ص) گرفتار شد و آنان را به پناهگاهها و مواضع طائفهء خود هدایت کرد و اعراب نیز بطرف کوهها فرار کردند... (از امتاع الاسماع ج 11).