«لغت نامه دهخدا»
[جَبْءْ] (ع اِ) سماروغ سرخ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || پشته. || چاهک در زمین که آب در آن گرد آید. ج، اَجْبُؤ، جِبَأه، جِباه. || (مص) بازایستادن. || ناخوش داشتن. برآمدن و ناگهان برآمدن. || پنهان شدن. || فروختن جبأ (مقلوب جأب). مغزه. رجوع به جأب شود. || کج کردن: جبأ عنقه؛ کج کرد گردن را. || برجستن شمشیر از زخم گاه و کارگر نشدن جبأ السیف؛ برجست شمشیر از زخم گاه و کار نکرد و همچنین است جبأ البصر. (منتهی الارب).