«لغت نامه دهخدا»
[جَ ءَ] (ع اِ) کندهء کفش دوزی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). تختهء کفشگران. (ظاهراً مهذب الاسماء). || سر استخوانهای پهلوی شتر بسوی ناف و پستان. (منتهی الارب).
