جبغت

«لغت نامه دهخدا»

[جَ غُ] (اِ) گیاهی است و پندارم لیف است. (فرهنگ اسدی) :
رویش اندر میان ریش تو گفتی
پنهان گشته ست زیر جبغت کفتار.
نجمی (از فرهنگ اسدی).
آن ریش نیست جبغت دلال خانه هاست
وقت جماع زیر حریفان فکندنیست.طیان.
رشیدی گوید: مردم سمرقند و بخارا با تقدیم باء به غین گویند، پس جغبت و جغبوت به تقدیم غبن لحنی یا تصحیفی است. (یادداشت مؤلف). || توشک و نهالی چرکین و مندرس. حشو نهالی و متکا و مانند آن. || (ص) آشفته. ژولیده. دژگال. (یادداشت مؤلف). جبغوت. رجوع به جبغوت شود.