«لغت نامه دهخدا»
[جَ بَ لِ ؟] (اِخ) کوهی است در غایت بلندی به اردبیل، مشتمل بر اشجار بسیار و چشمه های گرم و سرد و مشهور است که هر حیوانی که قاصد خوردن آن اشجار شود بمیرد. (از حبیب السیر چ تهران، خاتمه ص414). جزء جبال غریبه و غیرتحقیقی است. شاید همان کوه سبلان باشد.