جبول

«لغت نامه دهخدا»

[جَبْ بو] (اِخ) دهی است نزدیک حلب. (منتهی الارب). قریهء بزرگی است در نزدیکی ملاحهء حلب و نهر بطنان در جبول جاری میشود و آن را نهرالذهب گویند، که منجمد گردیده و نمک میشود. و به بیشتر شهرهای شام و جزیره حمل میشود و درآمد آن در سال به صدوبیست هزار درهم تخمین میشود. انواع مختلف پرندگان بر سر این آب قبل از منجمد شدن گرد می آیند. مردم جبول به بی دینی و ناجوانمردی و دروغ گویی و نفاق و تعصب جاهلانه مشهور و در بدکاری ضرب المثل هستند. (از معجم البلدان) (مراصدالاطلاع):
قد جبل الجبول من راحه
فلیس تعرو ساکنیها هموم
کأنما الماء و اطیاره
فیه سماء زینت بالنجوم
کأن سود الطیر فی بیضها
خلیط جیش بین زنج و روم.
(از معجم البلدان).
رجوع به باب و باب الجبول شود.