جبهء درویش

«لغت نامه دهخدا»

[جُبْ بَ / بِ یِ دَرْ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از ابر باشد که به عربی سحاب گویند. || کنایه از شب هم هست که عرب لیل خوانند. (برهان) (انجمن آرا) :
روزی که فلک جبهء درویش گرفتی
از فضلهء زنبور بر او دوختمی جیب.
انوری (از انجمن آرا).
|| کنایه از آفتاب. (غیاث اللغات) (آنندراج). آفتاب عالمتاب. (مجموعهء مترادفات). || پوشش. ساتر :
در زمستان جبهء درویش باشد آفتاب
پوستین گرم گر مغرور دارد شاه را.
ناصرعلی (از آنندراج).