جبیره

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ] (ع اِ) دست ورنجن. (مهذب الاسماء). یاروق. (از تاج العروس). یاره(1). (آنندراج). دست بند. (ناظم الاطباء). جَبارَه. (از تاج العروس). ج، جَبائِر. (تاج العروس) (آنندراج) (مهذب الاسماء). || چوبهایی که بدان استخوان شکسته را بندند. (از تاج العروس) (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). چوبها که بر شکستگی بندند. (مهذب الاسماء). در عربی چوبهایی باشد که بر استخوان دست و پای شکسته بندند. (برهان). استخوان بست. چوب شکسته بند. تلهء استخوان بند. آنچه بدو شکسته بندند. (یادداشت مؤلف). چوبک بند. بانداژ(2). باندبندی. ج، جَبائِر. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (مهذب الاسماء). قطعهء چوب یا مقوا و امثال آن که در شکسته بندی به منظور حفظ استخوان شکسته بکار میرود(3).
- جبیره کردن؛ در اصطلاح فقهی، هرگاه جائی از مواضع وضو یا غسل جراحت دیده یا زخمی شده باشد و رسیدن آب به آن موضع زیان آور باشد، باید آن موضع را زخم بندی کرد و از روی باند زخم بند وضو گرفت، این عمل را جبیره کردن گویند.
(1) - در متن منتهی الارب به معنی پاره آمده و ظاهراً غلط است و همان یاره است و در فرهنگ نفیسی (ناظم الاطباء)، هر دو معنی پاره و یاره آمده است و بظاهر غلط منتهی الارب سبب این اشتباه شده است.
(2) - Bandage.
(3) - Attelle.